یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم
غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم
قد برافروز که از سرو کنی آزادم

شمع بر جمع مشو ور نه بسوزی مارا
یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

شهره ی شهر مشو تا ننهم سر در کوه
شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس
تا به خاک در آصف نرسد فریادم

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی
من از آن روز که در بند توام آزادم

                                              حافظ

آنان که کافر شدند و آیات خدا را تکذیب کردند
اهل دوزخ هستند و در آتش همیشه معذب خواهند ماند.
حذر کنید از روزی که در آن روز کسی به جای دیگری مجازات نبیند وهیچ شفاعت از کسی پذیرفته نشود.

                                                                             "سوره ی بقره"

روزه یک سو شد و عید آمد و دلها برخواست
می ز میخانه به جوش آمد و می باید خواست

توبه ی زهد فروشان گران جان بگذشت
وقت رندی و طرب کردن رندان پیداست

چه ملامت بود آن را که چنین باده خورد
این چه عیبیست بدین بیخردی وین چه خطاست

باده نوشی که در او روی و ریایی نبود
بهتر از زهت فروشی که در او روی و ریاست

ما نه رندان ریاییم و حریفان نفاق
آن که او عالم سر است به این حال گواست

فرض ایزد بگذاریم به کس بد نکنیم
ور بگویند روا نیست بگوییم رواست

چه شود گر من و تو چند قدح باده خودیم
باده از خون زرانست نه از خون شماست

این چه عیبیست کزآن عیب خلل خواهد بود
ور بود نیز چه شد مردم بی عیب کجاست؟
                                              "دیوان حافظ"

منم که شهره ی شهرم به عشق ورزیدن                 منم که دیده نـیـالـــوده ام به بد دیــدن

وفاکنیم و ملامت کشیم و خوش باشیــــم                  که در طریقت ماکافریست رنــجـیـدن

به پیر میکده گفتم که چیـــست راه نجات                  بخواست جام می وگفت عیب پوشیدن

مراد دل ز تماشــای باغ عالــم چــیـست؟                    بدست مردم چشم از رخ تو گل چیـدن

مـبوس جز لب ساقـی و جام می حافـظ

که دست زهد فروشان خطاست بوسیدن

                                                                                                         (حافظ)

ترسم که اشک در غم ما پرده در شـود

                           وین راز سر به مهر به عالم سـمر شـود

گویند سنگ لعـل شـود در مــقــام صـبـر

                           آری شــود ولـیـک بـه خـون جـگر شود

خواهم شدن به میکده گریـان و داد خـواه

                           کز دست غم خلاص من آنجا مگر شـوم

از هر کـرانـه تـیـر دعــا کــرده ا م روان

                           بــاشــد کـز آن مـیـانـه یکی کارگـر شود

ای جــان حدیـث ما بــر دلـدار بــاز گـــو

                          لــیــکــن چـنان مگو که صبا را خبر شود

از کـــیـمـیای مهر تو زر گشت روی من

                          آری بــه لـطـف روی شـما خاک زر شود

در تـنـگـنای حـیـرتـم از نـخـوت رقـیـب

                          یـــارب مــبــاد آن کـه گـدا مــعتـبـر شــود

بـس نـکتـه غـیـر حسـن بـباید که تا کسی

                          مـقـبــول طــبـع مـردم صـاحـب نظر شود

این سرشکی که کنگره ی کاخ وصل راست

                         سـر ها بر آســتـانـه ی او خــاک در شـــود

          حافظ جو نافه ی سر زلفش به دست توست

          دم در کــش ارنــه بــاد صــبــارا خـبرشود

(حافظ)

منم که شهره ی شهرم به عشق ورزیدن               منم که دیده نـیـالـــوده ام به بد دیــدن

وفاکنیم و ملامت کشیم و خوش باشیــــم               که در طریقت ماکافریست رنــجـیـدن

به پیر میکده گفتم که چیـــست راه نجات              بخواست جام می وگفت عیب پوشیدن

مراد دل ز تماشــای باغ عالــم چــیـست؟             بدست مردم چشم از رخ تو گل چیـدن

  مـبوس جز لب ساقـی و جام می حافـظ                       

  که دست زهد فروشان خطاست بوسیدن