...
در شب خاموشی صحرا
ای خورشید!
صبح سرشار صدای ما باش .
شور آوازم تویی در این ساحل
ای دل!
بال پروازی برای ما باش... 
قیمت گل برود چون تو به گلزار آیی
و آب شیرین چو تو در خنده و گفتار آیی
این همه جلوه ی طاووس و خرامیدن او
بار دیگر نکند گر تو به رفتار آیی
مه چنین خوب نباشد تو مگر خورشیدی؟
دل چنین سخت نباشد تو مگر خار آیی
سعدیا دختر انفاس تو بس دل ببرد
به چنین صورت و معنی که تو می آرایی
شیخ اجل
سعدی شیرازی
خــدایـا بـه ذات خــداونــدیــت
به اوصاف بی مثل و مانـندیت
به لـبـیک حـجـاج بـیـت الحرام
به مـدفـون یـثـرب عـلیه السلام
به تکـبـیـر مردان شـمـشـیر زن
کـه مـرد دعـا را شـمـارنــد زن
بــه طـاعــات پـیــران آراســتــه
بــه صـدق جـوانــان نـوخـواسته
به پــیــران پشت از عبادت دوتا
زشــرم گــنـه دیده بر پـشـت پــا
کــه چـشـمـم زروی سعادت مبند
زبـانـم بـه وقـت شـهـادت مـبـنــد
چـــــــــراغ یـقــیــنم فــرا راه دار
ز بـــد کــردنــم دســت کوتــاه دار
( بر گرفته از بوستان سعدی)
یکی بر طمع بیش خوارزمشاه
شنیدم که شد بامداد بگاه
چو دیدش به خدمت دوتا گشت و راست
دگر روی بر خاک مالیدو خاست
بسر گفتش ای بابک نام جوی
یکی مشکلت می ببرسم بگوی
نگفتی که قبله است راه حجاز
چرا کردی امروز ازاین سو نماز ؟
مبر طاعت نفس شهوت برست
که هر ساعتش قبله ی دیگر است
برگزیده ای از کتاب بوستان سعدی
